Ανάμεσα σε Κρότους και Σιωπές (συνεργασία μας με το Νόστιμον Ήμαρ) – «Ο ρόλος της παρεμβατικής τέχνης στην παρουσίαση και την αντιμετώπιση του θέματος του σχολικού εκφοβισμού»

Ν-Η

Ο ρόλος της παρεμβατικής τέχνης στην παρουσίαση και την αντιμετώπιση του θέματος του σχολικού εκφοβισμού.*

1a

Της Χριστίνας Τσολάκη**

Στη χώρα μας το φαινόμενο της σχολικής βίας αναζωπυρώνεται όταν λαμβάνουν χώρα τραγικές υποθέσεις όπως ο θάνατος του δωδεκάχρονου μαθητή Αλέξανδρου Μεσχισβίλι, η βιντεοσκόπηση «βιασμού» μαθήτριας στην Αμάρυνθο ή η αυτοκτονία του εικοσάχρονου φοιτητή Βαγγέλη Γιακουμάκη.

Τα ΜΜΕ παρασυρμένα ίσως από τα αντιφατικά και ελλιπή στοιχεία των ερευνών, παρουσιάζουν τη βία ως ένα ενδημικό  στα σχολεία φαινόμενο, δημιουργώντας ηθικό πανικό (Πανούσης, 2013).

Δραματοποιώντας μεμονωμένα γεγονότα το θέμα παρουσιάζεται με τη μορφή  εκπομπών με την εμπορευματική αισθητική τηλεοπτικών σειρών, διανθισμένων με αρκετό σασπένς, προς τέρψιν ενός  κοινού μαθημένου να καταναλώνει εύπεπτα προϊόντα τυποποιημένης κουλτούρας, πανομοιότυπα μέσα στην απατηλή ποικιλομορφία τους (Αντόρνο, Λόβενταλ, Μαρκούζε, Χορκχάϊμερ, 1984).

Από την άλλη τίθεται το ερώτημα του πώς προσεγγίζει η ίδια η εκπαιδευτική κοινότητα το φαινόμενο της βίας αλλά και άλλα μείζονα προβλήματα που θεωρητικά την απασχολούν, όπως η φύση, η ελευθερία, οι διακρίσεις, το σχετίζεσθαι, ο ηθικός δεσμός ως βάση της σχολικής κοινότητας, μέσα από την αισθητική της καλλιτεχνικής παιδείας και των καλλιτεχνικών παρεμβάσεων, αλλά και μέσα από την παιδαγωγική πράξη γενικότερα (Γιαννακάκης, 2011).

Πιο συγκεκριμένα οι παρεμβάσεις για την ενδοσχολική βία, φαίνεται να έχουν -στην αντίληψη των ασκούντων πολιτικές και όχι μόνο- μια τυποποιημένη στη σύλληψη και υλοποίησή τους μορφή: στα πλαίσια «μιας παγκόσμιας ημέρας» ή μιας «θεματικής εβδομάδας», όπου τα παιδιά αφού έχουν ενημερωθεί για «όσα πρέπει να γνωρίζουν», κατευθύνονται προς την παραγωγή καλλιτεχνικών δημιουργιών κατά τα τηλεοπτικά πρότυπα, όπου συνήθως αποτυπώνονται συνθήματα κλισέ, όπως «Όχι στη βία!» ή «Μίλα δεν είσαι μόνος!» και παρουσιάζουν μια ύποπτη ομοιομορφία.

Γνωρίζουμε ότι η εκπαίδευση δεν είναι ουδέτερη κοινωνική διεργασία, αλλά ένας ισχυρός ιδεολογικός μηχανισμός που αποτυπώνει και συντηρεί τους κυρίαρχους τρόπους και στάσεις ζωής (Ανδρέου, 2011).

Υπάρχουν, άραγε, τα μέσα για να αναδυθεί μέσα από το σχολείο μια άλλη αισθητική προσέγγιση της βίας και άλλων κοινωνικών ζητημάτων; που να ξεφεύγει από τα δεσμά της εμπορικού τύπου συμβολοποίησης και να προσφέρει μια ουσιαστική γνώση των σχέσεων και των διαδικασιών μέσα από τα οποία αυτά πηγάζουν; που να προσφέρει μια γνώση των συνεπειών τις οποίες προκαλούν, με την αρωγή καλλιτεχνικών πρακτικών που αναδεικνύουν πτυχές που δύσκολα εκφράζονται ή και αποσιωπούνται;

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο Νόστιμον Ήμαρ

*

Όλα τα άρθρα του αφιερώματος ΕΔΩ

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s