Νόστιμον Ήμαρ

Ο ρόλος των Κέντρων Πρόληψης στην ενσωμάτωση του προσφυγικού πληθυσμού

prosfyges

Των Διονυσία Κούτση, Μιχάλη Παπαντωνόπουλου

Το άρθρο γράφεται ως συμμετοχή στον διάλογο γύρω από το βιβλίο του Σωματείου των Εργαζομένων στα Κέντρα Πρόληψης των Εξαρτήσεων «Κοινότητα, πρόληψη των εξαρτήσεων, Κέντρα Πρόληψης», που διεξάγεται στο πλαίσιο του αφιερώματος «Ανάμεσα σε Κρότους και Σιωπές» και φιλοξενείται στο Νόστιμον Ήμαρ. Ο λόγος της συμμετοχής μας ως εργαζόμενοι στο πεδίο του προσφυγικού ζητήματος, είναι η συμφωνία μας με την τεκμηριωμένη θέση των συναδέλφων ότι η εστίαση στην καθολική πρόληψη, στη βαθειά, πλατιά και συνεχή δουλειά με την κοινότητα για την ενεργοποίησή της γύρω από όσα την αφορούν, είναι μια σύγχρονη, δημοκρατική και αποτελεσματική προσέγγιση φαινομένων. Μεταξύ αυτών και του προσφυγικού φαινομένου, όπου κατ’ επανάληψη η εστίαση των πολιτικών βρίσκεται δυστυχώς στην αντίθετη κατεύθυνση, της διαχείρισης και του εφήμερου.

Ο πρώτος χρόνος της προσφυγικής κρίσης εξαντλήθηκε στις προσπάθειες παροχής ασφαλών συνθηκών διαβίωσης στα προσωρινά κέντρα φιλοξενίας προσφύγων, στα νησιά και την ηπειρωτική χώρα, προσπάθειες που επικεντρώθηκαν κυρίως στην βελτίωση των εγκαταστάσεων εν όψει του χειμώνα (“winterization”). Η οικονομική επένδυση για την «βελτίωση» των συνθηκών διαβίωσης, φαίνεται να αμφισβητεί στην πράξη το καθεστώς προσωρινότητάς τους, αναδεικνύοντας το αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει ο προσφυγικός πληθυσμός. Δεν μπορούν να προχωρήσουν, δεν μπορούν να επιστρέψουν πίσω.

Μέχρι στιγμής, η ψυχοκοινωνική παρέμβαση επικεντρώθηκε κυρίως στον τομέα της προστασίας (“protection”) των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων που φιλοξενούνταν στα κέντρα, όπως οι ασυνόδευτοι ανήλικοι, οι ανήλικοι γενικότερα και οι γυναίκες. Αυτό που περιγράφεται ως δευτερογενής πρόληψη ή ως ενδεδειγμένη πρόληψη[i]. Ωστόσο, ήδη έχει διαφανεί η ανάγκη για ολοκληρωμένη ψυχοκοινωνική υποστήριξη (“case management”), καθώς, τα ζητήματα που προκύπτουν, δεν εξαντλούνται στην βία, την κακοποίηση και την παραμέληση.

Η συνολική ψυχοκοινωνική υποστήριξη οφείλει να λαμβάνει υπόψη αφενός το περιβάλλον μέσα στο οποίο διενεργείται, που στην συγκεκριμένη περίπτωση αφορά στους περιφραγμένους και απομονωμένους χώρους των κέντρων φιλοξενίας, και αφετέρου τους όρους, που κυρίως τέθηκαν από τις ανθρωπιστικές μη κυβερνητικές οργανώσεις μέσα σε καθεστώς κατεπείγοντος. Οι επείγουσες αυτές παρεμβάσεις ασκούνται με τρόπο αποσπασματικό και επικεντρωμένο στην εξατομικευμένη αντιμετώπιση. Η παροχή υπηρεσιών με όρους ανθρωπιστικής βοήθειας διαμορφώνει την ταυτότητα του πρόσφυγα ως ωφελούμενου, παθητικοποιημένου και εν αναμονή, συμβάλλοντας στον κοινωνικό του αποκλεισμό[ii].

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στο Νόστιμον Ήμαρ

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s